1000-1400
Do zdobycia okolicy przez Zakon Braci Domu Niemieckiego NMP w Jerozolimie zamieszkiwali ją Bartowie. Osada nazywała się Lecbark (po staroprusku) a po niemiecku nazywane było Heilsberg (co dosłownie znaczy "święta góra" ale pochodzi prawdopodobnie od "Heilfeier" - święta pogańskiego). 1241 wymienia się poraz je w dokumentach. 1273 plemiona pruskie poddają się po drugim powstaniu zakonowi, oddają wzgórze zamkowe i przenoszą osadę do Pilnika (po niemiecku "Neuhof" lub ze staropruskiego "Pilnigk").
1243 legat papieski Wilhelm z Modeny podzielił kraj zakonny na trzy diecezje, przy czym jedna trzecia przekazana została na uposażenie Biskupa i kapituły (tzw. dominium). W djecezji warmińskiej (po niemiecku "Ermland") w posiadanie biskupa przechodzą "komory" lidzbarska i fromborska.
12.08.1308 biskup Eberhard z Nysy nadaje Lidzbarkowi prawa miejskie na prawie chełmińskim. Od 1300 istnieje parafia, której pierwszym proboszczem jest Heymanus. Kościół ulokowany został na południe od rynku w zakolu rzeki Łyny.
Około 1357 istnieją mury obronne miasta. Dostęp do miasta prowadzi przez trzy bramy i jedną furtkę: Kościelną na południowym zachodzie, Wysoką (pozostał tylko barbakan) na północnym zachodzie, Zamkową na wschodzie i furtkę biskupią na południe od kościoła.
Mieszkańcy pochodzili głównie ze Śląska (dlatego nazywano dialekt lidzbarski "Breslauisch"). Handel, włókiennictwo (przetwarzanie uprawianego na tych ziemiach lnu), cegielnictwo i dwa folwarki miejskie poza jego granicami dawały mieszkańcom pracę i dostatek. Miasto posiada w pełni funkcjonujący wodociąg prowadzący wodę z Góry Okratowej do miasta oraz łaźnię miejską (przy ulicy zwanej łazienną - dziś Kasprowicza).
1350 biskup Jan z Miśni obiera lidzbarski zamek za rezydencję, którą ten pozostaje z małymi przerwami do końca XVIII w.
1400-1650
W roku 1410 biskup Warmiński (zgodnie z umową) w bitwie pod Grunwaldem po stronie Zakonu Krzyżackiego. Biskup Henryk IV. Vogelsang (Lidzbarczanin z pochodzenia) musi opuścić Warmię i rodzinne miasto. Wielki Mistrz Henryk z Plauen zajmuje zamek przez następne dwa lata (czy w nim naprawdę mieszkał nie wiemy). Podczas Wojny Głodowej król Polski oblega miasto, nie może go jednak zająć.
Po Wojnie Popiej pomiędzy biskupem - względnie kapitułą a królem Polski, podczas której ten ponownie próbuje zająć miasto (1478), kapituła odzyskuje prawo wyboru biskupa a Warmia staje się samorządną dzielnicą Polski.
1497 - wielki pożar niszczy wschodnią część miasta.
Między 1505-1510 Mikołaj Kopernik spędza w Lidzbarku na dworze swego wuja Biskupa Watzenrode z przerwami około 3 lat. Na lidzbarskim zamku powstaje tzw. Commentariolus z naukową hipotezą heliocentryzmu.
1520 oblegają wojska Wielkiego Mistrza Albrechta z Brandenburgii zamek i miasto. Jednak bez skutku: Ani próby dostania się do miasta za pomocą zamocowanych na pontonach wieżyczek ani ostrzał artyleryjski setkami kul nie przynosi rezultatu. Niektóre z nich można do dziś podziwiać na zachodniej ścianie Wysokiej Bramy.
Dzięki wsparciu biskupa powstaje w mieście w 1586 r.klasztor sióstr św. Katarzyny Męczennicy. (Do tego czasu zabudowania w mieście posiadać mogli tylko mieszkańcy. Ta nowa wówczas charytatywna organizacja była w czasach głodu i wojen religijnych z pewnością pośród mieszczan mile widziana. W ciągu ostatnich wieków prowadziły one sierocińce, lazarety i internaty.)
1650-1800
14. lutego 1656 stany warmińskie składają na lidzbarskim zamku Księciu Fryderykowi Wilhelmowi hołd, który będąc stronnikiem króla Szwecji w Drugiej Wojnie Północnej zajął Warmię i część Polski.
24/25.03.1698 spłonął ponownie kościół farny. Podczas restauracji budowli pokryto wieżę hełmem z potrójną latarnią.
W latach 1703-1704 Lidzbark gości ponownie Szwedów. Król Szwecji Karol XII obrał sobie lidzbarski zamek za rezydencję. Opuszczając miasto okradziono zamek wywożąc dwanaście pełnych wozów a w tym: bibliotekę (dziś dostępna w archiwach w Uppsala), poczet biskupów warmińskich oraz meble.
1772 - Warmia z Lidzbarkiem wcielone zostały do Prus. Parę lat później opuszcza również biskup Ignacy Krasicki zamek. Odtąd biskupi przenoszą swoję rezydencję do prężnie się rozwijającego Olsztyna.
1800-dziś
10 czewca 1807 - Wielka bitwa wojsk pruskich i rosyjskich z armią Napoleona Bonaparte na zachód od miasta (od wsi Ignalino do szańców znajdujących się obecnie na granicy miasta). Zwycięstwo Francuzów okupione jest tysiącami poległych i rannych.
1821-23 na życzenie króla Prus Fryderyka Wilhelma III. powstaje drewniany kościół ewangelicki dla nowo osiadłej ludności z protestanckich Prus (żołnierze i urzędnicy) według planów Karola Fryderyka Schinkela.
Opustoszały zamek podupada. Klasycystyczna przybudówka (tzw. zamek średni) zostaje rozebrany. Za zgodą mieszczan militarnie bezużyteczne średniowieczne bramy miejskie zostają sprzedane a potem rozebrane. Pozostał jedynie barbakan bramy zachodniej. Wzdłuż murów miejskich powstają zabudowania, później ciągi ulic Nowego Miasta. Podczas ćwiczeń wojskowych w pobliżu miasta w 1844 roku Król Fryderyk Wilhelm IV. odkrywa tę "malowniczą ruinę" (opustoszały zamek) i wysyła Ferdynanda von Quast do Lidzbarka. Ten rozpoczyna w 1857 roku prace konserwatorskie na lidzbarskim zamku i publikuje na jego temat "Denkmale der Baukunst in Preussen. Ermland".
Dnia 18. sierpnia 1913 Marszałek August von Mackensen - honorowy obywatel miasta - odkrywa na rynku pomnik husarza (w miejscu na którym do 1865 stał średniowieczny ratusz). Po (!) II Wojnie Światowej pomnik został zniszczony.
25. sierpnia - 3. września 1914 miasto zajmują wojska rosyjskie. Około 3000 poległych w okolicach miasta żołnierzy (Rosjan, Rumunów, Brytyjczyków, Francuzów, Włochów, Serbów oraz jeńców wojennych oraz uciekających z Wołynia niemców) zostało pochowanych w lesie na wschód od miasta. W pobliżu tego cmentarza mieszkali jeńcy wojenni, którzy stworzyli tam pomnik - piramidę.
16. grudnia 1930 otwarto radiową stację nadawczą zwaną Sender Heilsberg o mocy 60 kilowat (później 100 kilowat) na północny zachód od miasta.
Podczas procesji Bożego Ciała 27. maja 1937 naziści zakłócają nabożeństwo porywając szczególnie młodym uczestnikom "chorągwie" (katolicka młodzież zgromadzona w organizacjach kościelnych nie chciała dołączyć do organizacji młodzieżowych NSDAP). Gestapo zaaresztowało księży wikariuszów i parę chłopców. Tysiące mieszczan próbowało wymusić uwolnienie młodzieży, jednak bezskutecznie. Do miasta wkroczyły uzbrojone odziały organizacji nazistowskich. Wydane w Królewcu wyroki sądowe były bardzo niskie, sam fakt kończy jednak w miarę tolerancyjne podejście obu stron.
Am 31. stycznia 1945 wojska sowiecki zajmują miasto, okradają opustoszałe budynki, gwałcą i mordują. Za takie wyzwolenie postawiono im pomnik na miejscu byłego pomnika św. Jerzego koło szpitala.